» ولی رضایی

ولی رضایی

استاد "ولی رضایی"، چهره‌ی شاخص جریان نوگرای معناگرای شعر در هرمزگان، است.

وی پس از بیش از نیم قرن فعالیت ادبی، در شانزدهم شهریور ماه ۱۴۰۴ خورشیدی، مورد نکوداشت قرار گرفت. در این مراسم، هم‌زمان با رونمایی از دومین مجموعه شعر او، به نام «تیغ در آینه»، برگزار شد.

استاد رضایی، زاده‌ی سال ۱۳۳۱ خورشیدی، در آبادان است، و نخستین مجموعه شعرش را با عنوان «پر از ابر و آه» توسط انتشارات سمت روشن کلمه در سال ۱۳۹۹ خورشیدی، منتشر کرد.

پدرش، اهل میناب و مادرش ـ به گفته‌ی خود او ـ از منطقه‌ی قلعه‌گنج بودند. در دهه‌ی سی، هم‌زمان با قحطی در بسیاری از سرزمین‌های جنوبی به‌ویژه هرمزگان، پدر او همراه با جمعی از همشهری‌های مینابی‌اش برای یافتن کار راهی آبادان شد.

در نهایت، پدرش در بخش بهداری شرکت نفت آبادان استخدام شد و همین آغاز حضور خانواده در این شهر بود؛ شهری که ولی رضایی در آن چشم به جهان گشود. سال‌های نخستین کودکی و دوران ابتدایی تحصیلش نیز در آبادان گذشت. پس از بازنشستگی پدر، خانواده به بندرعباس بازگشتند و زندگی جدیدی در زادبوم پدری آغاز شد.

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ نمونه‌ی شعر:

(۱)

…لیلای سر در باد

موی بر آتش بیفشان

تلاطم دریا، سبزینه راز توست

لیلای سرخ

می‌خواهم سر بر استوانه‌ی کَسِر برای تو بمیرم

پس بگو- بگو عاشق کیستی؟

تا شب، همه شب، تا سپیده‌ی همه فرداها

بر پوست مردگانم زاری کنم

سر بر شانه‌ی زائرانی مرده در خویش